Marc Eneman

Marc Eneman Psychiater, hoofdarts UPC Sint-Kamillus Bierbeek



[Rond geloof en gelovig zijn] heb ik veel en lang getwijfeld en nog altijd vraag ik me of het allemaal waar is en geen begoocheling is. (…) Ten eerste kan men ervaren, als men zo probeert te leven – in alle bescheidenheid en met veel vallen en opstaan – dat leven vanuit het evangelie echt gelukkig kan maken. Een dergelijke levenswijze is iets waardevols. (…) Verder is er nog iets heel belangrijks: de vriendschap met Jezus. Het leven van Jezus is erg inspirerend. ‘God’ is moeilijker voor ons, maar Jezus zegt: ‘Ik ben de deur.’ Inderdaad, Hij is een geprivilegieerde weg naar God.

Leven vanuit het evangelie

Vaak denk ik aan die passage uit het evangelie waar Jezus, als heel veel mensen van Hem weggaan, aan zijn leerlingen vraagt: ‘Wilt ook gij weggaan?’ Petrus antwoordt dan: ‘Heer, naar wie zouden wij gaan? Gij hebt woorden van eeuwig leven.’ Ik denk ook dikwijls: ‘Naar wie zou ik gaan? Zijn woorden zijn inderdaad woorden van eeuwig leven.’ Dat heb ik mogen ondervinden. Die inspiratie thuis doorgeven is niet eenvoudig, zoals dit bij vele hedendaagse jongeren het geval is. De kinderen thuis leven op een wijze die me raakt. Als ik bijvoorbeeld mijn oudste zoon met zijn kinderen bezig zie dan denk ik: ‘Wat een fijne vader, daar kan ik echt iets van leren.’ Onze kinderen zijn heel sociaal, ze hebben vele vrienden en kennissen. Het zijn waardevolle mensen, die anderen niet gaan bedriegen of in het ootje nemen. Ze zijn integer. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Mijn inspiratie heeft een rol gespeeld in mijn beroepskeuze. Leraar worden, dat had ik zeker graag gewild. Ik doe dat trouwens ook: reeds vele jaren geef ik graag les aan verpleegkundigen. Anderzijds werd ik geboeid door geneeskunde omdat het ook een zorgend beroep is. Ik heb voor psychiatrie gekozen, maar had ook huisarts of oncoloog kunnen worden. Oncoloog, omdat dit enerzijds een sterk wetenschappelijke discipline is en anderzijds omdat men als oncoloog veel kan betekenen. Maar psychiatrie vond ik ook een heel fascinerend vak, omdat je er – zoals in de huisartsengeneeskunde – de mens in zijn geheel kunt benaderen.

In het psychiatrisch ziekenhuis van de Broeders van Liefde in Bierbeek, waar ik werk, dragen we zorg voor eerder moeilijke doelgroepen. Wij hebben bijvoorbeeld een doelgroep forensische psychiatrie. Dat gaat om mensen die een misdaad gepleegd hebben, maar die ontoerekeningsvatbaar verklaard zijn vanuit hun psychische toestand.

Het gaat hier om groepen waar men zich graag van ontdoet, omdat er in de hulpverlening vaak een sfeer heerst van snel opnemen en snel ontslaan. Als mensen langer opgenomen zijn, beïnvloedt dat de cijfers van het ziekenhuis negatief. In dit perspectief is het beter om complexe of zwaardere problematieken te vermijden en zich te richten op patiënten die kortere hospitalisaties nodig hebben. Toch blijven we kiezen voor die doelgroepen die uit de boot dreigen te vallen. Kanunnik Triest, die in 1807 de Broeders van Liefde stichtte, zou zeggen: ‘Ja inderdaad, daarvoor heb ik jullie opgericht.’ Betekent dit dat ik daar altijd blij mee ben? Neen, soms denk ik: ‘Als we van de periferie spreken, dan zitten we hier in de periferie, zelfs in de periferie van de psychiatrie.’ We hebben deze keuze bewust gemaakt, maar riant is het niet altijd. (…)

Verder lezen? Ontdek het boek ‘Elke dag geïnspireerd. Christenen getuigen’ in de webshop van Kerknet!

Bron: H. Geybels, E. Simoen, Elke dag geïnspireerd. Christenen getuigen, Kalmthout, Pelckmans Pro, 2016,
p. 153-156. (
ISBN 978 94 6337 008 0)